Ben jij ook moe van het moederen?

Bijgewerkt: mei 17





De coronacrisis vraagt ook als ouder heel veel van ons. De combinatie van thuiswerken, een perfecte leerkracht en een goede ouder zijn, een lieve partner, een begripvolle vriendin,... maakt ons ook als mama's moe en soms uitgeput. Hoe doen al die ouders dat toch, hier loopt het allemaal niet zo vlot. Hoewel het allemaal nog nieuw is willen we het ook meteen perfect doen. Een mama zei mij: "Ik verwachtte dat mijn kinderen en ikzelf een fietstocht zouden kunnen maken van 30km terwijl we allemaal nog nooit op een fiets hadden gezeten. Rome wasn't build in a day en wees mild voor jezelf zijn mantra's geworden na maandag!"

Maar dat mild voor onszelf zijn vinden we vaak juist erg moeilijk.


Mijn hoofd zit vol. Propvol. Zo vol dat ik er af en toe dood- en doodmoe van word. Is dit wat ze op professioneel vlak een burn-out noemen? In dat geval heb ik een huishoudelijke burn-out. Of een rijkelijk late postnatale depressie, drie jaar na datum, en van de drie kinderen gecombineerd.” Zo beschrijft mamaHanne Luytenin haar boek ‘#nietaankindengezinverklappen’ het fenomeen vanmental loadwaar ze mee kampt sinds ze kinderen heeft. “Onthouden welk kind wanneer zwemles heeft, (de juiste!) verjaardagscadeautjes regelen, attente kaartjes sturen naar vriendinnen in nood, spaghettisaus brengen naar verhuizende buren, heeft iedereen nog genoeg zomerkleren, de sandalen zijn in de solden, zijn alle briefjes van de ziekenkas binnen en mijn god, de zomervakantie duurt negen weken, wat ga ik met de kinderen doen?” Als manlief wil helpen met een goedbedoelde ‘Vraag het dan aan mij’, is haar antwoord: “Dat is net het probleem. Het vragen en uitleggen is al net zo vermoeiend als diemental loadzelf dragen”.


"Nee, het gaat er niet om wie eraan denk, wel wie er zich de eindverantwoordelijke voelt. "

En Hanne is niet de enige die last heeft van wat men in vaktermen emotional labour of ‘emotionele arbeid’ noemt. Net zoals burn-out op het werk een hot topic is, is moe van het moederen dat ook. Het gaat bij emotionele arbeid niet over de concrete dagelijkse taakjes en wie ze uitvoert. Nee, het gaat erom wie eraan dénkt, wie er zich de eindverantwoordelijke voelt. Dus niet: wie rijdt er om een brood voor morgenvroeg, wel: wie denkt eraan dat het brood op is? Het is de (onzichtbare) olie die de machine laat draaien, die ervoor zorgt dat iedereen in het gezin heeft wat ie moet hebben, die het netwerk van familie en vrienden onderhoudt. En dat blijken nog steeds vooral de moeders te zijn.


Gezien worden

Hoezo, de moeders? Zijn we anno 2020 dan niet geëmancipeerder dan dat? Relatietherapeute Rika Ponnet legt uit: “We zijn zeker stukken geëmancipeerder dan onze moeders, en mannen participeren vandaag in het huishouden. Maar als vrouw pikken we emotionele arbeid nu eenmaal sneller op. Dat hangt samen met wat we noemen ‘onze socialisatie’, de waarden en normen die we bewust én onbewust hebben meegekregen. Vrouwen voelen zich, als puntje bij paaltje komt, nog altijd de eindverantwoordelijke in het grote verhaal van het gezin. Het is hún opdracht en als het gezin niet draait, worden zíj scheef bekeken. Vrouwen halen bovendien vaak hun identiteit uit die rol van gezinsverantwoordelijke. En dat is logisch, want ze zetten vaker dan mannen een stapje opzij.”


"Als mijn man bijvoorbeeld roept vanuit de badkamer ‘dat alle onderbroeken van de kinderen te klein zijn’, schiet ik uit mijn krammen: ‘los het op, ik kan niet aan álles denken."

Zo ook Anna (38), die vier jaar geleden halftijds ging werken om voor de drie kinderen te zorgen. “Mijn man verdient veel meer, en ik was wat uitgekeken op mijn job, dus ik vond – en vind – het helemaal niet erg om wat meer thuis te zijn. Ik geniet trouwens ook echt van mijn moederrol. Ik sta graag aan de schoolpoort zodat ze niet naar de opvang moeten, ik rijd met plezier rond voor hobby’s en verjaardagsfeestjes. Dat ik zo vaak thuis ben, geeft rust en structuur – onze middelste heeft een lichte vorm van autisme, dus daar hebben we allemaal baat bij. Maar om de zoveel tijd kook ik over. Als mijn man bijvoorbeeld roept vanuit de badkamer ‘dat alle onderbroeken van de kinderen te klein zijn’, schiet ik uit mijn krammen: ‘los het op, ik kan niet aan álles denken’. En dan besef ik: ik doe dit wel allemaal met plezier, maar het vraagt ook best veel van mij. En daar wil ik erkenning voor. Dat Bert zegt: ‘Ik besef wat jij allemaal doet en daar ben ik je dankbaar voor’. Die onderbroeken zal ik wel gaan halen – hij brengt toch de foute maat mee. (lacht) Maar ik wil gewoon dat hij zíét dat mijn hoofd véél voller zit dan dat van hem.”


Schuldgevoel

Maar als de echtgenoot zich dan toch vol overgave en zonder mopperen over allerlei zaken ontfermt, dan voelen we ons daar schuldig over. Sarah (30): “Enkele maanden geleden organiseerde een vriendin een vrijgezellenweekend in Valencia. Toon vond het geen probleem dat ik ging, hij zou dat verlengde weekend alleen voor onze kinderen zorgen. Hij speelde een voetbaltornooi en zou de kinderen gewoon meenemen. Ik denk dan meteen: ‘Dat gaat toch niet?!’, maar dat is dus prima gelukt dankzij voldoende chips en frisdrank. (lacht) Hij gunde het me echt dat ik er even tussenuit kon. ‘Ik regel het’, zei hij toen ie me afzette aan de luchthaven. Ik mag dus eigenlijk echt niet klagen, maar ik doe mezelf toch stress aan door op voorhand alles te willen regelen voor hem; door zakjes te maken met welk kind wat wanneer moet dragen, de sportzakken voor de hobby’s al klaar te zetten … En zodra ik op dat vliegtuig stap denk ik ook: hoort dat wel, dat ik ga feesten terwijl hij een lang weekend de boel alleen draaiende houdt?”


We zijn er bijna!

“Dat schuldgevoel dat veel vrouwen voelen, is nog een laatste restant in onze evolutie naar het evenwaardig opnemen van praktische zorgtaken én de emotionele arbeid”, licht Rika Ponnet toe. “Kijk, in de generatie van onze ouders namen de vrouwen sowieso alles voor hun rekening. Die zaten in het klassieke rollenpatroon: de vrouw doet het huishouden, de man gaat werken. Mijn generatie vrouwen heeft daarmee geworsteld, wij gingen ook werken en vonden dat de man zijn deel moest doen. En de mannen van vandaag maken daar ook geen probleem van, want zij zijn opgevoed door moeders die gingen werken en kregen het idee mee dat je als man hoort te participeren in het huishouden. En toch draagt de jongste generatie vrouwen in hun hoofd nog mee wat hun moeders voelden: zij namen de eindverantwoordelijkheid. Vandaag verdelen ze het werk wel, maar voelen zich daar schuldig om. Het is de laatste hindernis die we moeten nemen vooraleer we écht gelijkwaardig kunnen participeren.”


"Gewoon goed is niet goed genoeg, alles moet perfect verlopen."

Het maakbare leven

Moe zijn van het moederen: veel mama’s klagen erover. Waarom wordt er vandaag zoveel aandacht aan besteed? Rika Ponnet: “Wat meespeelt zijn de vele verhalen van burn-out en overbelasting tout court. We voelen ons overbevraagd, maar we overbevragen vooral onszelf. De tendens die ik zie bij veel vrouwen, is het idee dat het leven maakbaar is. We moeten eruit halen wat erin zit, op élk vlak: gezin, carrière … Gewoon goed is niet goed genoeg, alles moet perfect verlopen. Dat vergroot ook de emotionele arbeid voor jezelf. Als je voltijds werkt met twee kinderen, kun je niet verwachten dat je huis altijd spic & span is. Wat ook meespeelt, is dat zoveel kinderen speciale behoeften hebben. We problematiseren heel snel, terwijl vroeger een kind gewoon ‘anders’ was of in een ‘moeilijke fase’ zat. Vandaag krijgen ze meteen een label, en als er iets fout gaat, is dat de schuld van het kerngezin. We zijn de eindverantwoordelijke voor alles wat niet perfect loopt in ons leven en daar worden we hondsmoe van.”


"We zijn de eindverantwoordelijke voor alles dat niet perfect loopt en daar worden we hondsmoe van."

Trager gaan leven

De oplossing lijkt simpel: we moeten niet enkel de taakjes verdelen, maar ook de emotionele arbeid. Maar hoe doe je dat dan? Rika: “Alles hangt af van de kwaliteit van je relatie, of er al dan niet empathisch wordt gereageerd, of je echt terechtkunt bij je partner om de stress mee te dragen. Nu, vaak zijn beide partijen al overbelast, dus je eigen ambities bijstellen is net zo belangrijk. Trager leven, niet doorschieten, meer respect voor rust en zelfzorg … Het zal maar lukken als we minderen, en dat begint bij jezelf. Probeer niet elk domein in je leven te zien als een uiting van hoe geslaagd je bent. Niet alles moet zinvol zijn, het mag ook gewoon eens rommelen zijn. Beeldcultuur op sociale media helpt natuurlijk niet. We zitten gemiddeld drie uur per dag op Facebook en Instagram. Wel, denk er eens over na hoe je die tijd beter kunt spenderen, waardoor je emotionele arbeid mindert in plaats van je te laten opdraaien door te kijken hoe perfect het loopt bij een ander. We gaan dat leren hoor, want we hebben daar nood aan. Mensen willen niet bereikbaar zijn, ze willen in het nu leven. Dat moet ook, want emotionele arbeid is nefast voor je brein, we ervaren dat echt als een overbelasting. Het zal dus kiezen worden. Verdrink niet in je eigen soep van veelheid. En dan zul je voelen wat een bevrijding dat is.”


Herken je jezelf in bovenstaand artikel en heb je nood aan ondersteuning? Dan kan je ons bereiken via mail: lauraleysen.psy@gmail.com of op het nummer 0470/764574.


bron: www.mama.libelle.be

32 keer bekeken

Balance4Life

Move2Heal

Colonel Silverstopstraat 2-4

2850 Boom

Tel: O470/76.45.74

lauraleysen.psy@gmail.com

 

  • Black Facebook Icon

Ma - vrij: 9am - 10pm

​​Zaterdag: 9am - 12am

​Zondag: gesloten

© 2020 by Balance4Life.